Bueno, cerrando la maleta para ir a visitar a cierto personaje que está en Bruselas.
En cuanto vuelva un poquito del viaje y un poquito de mi vida en este segundo cuatrimestre, del que no sabéis nada.
Apertas
Bueno, cerrando la maleta para ir a visitar a cierto personaje que está en Bruselas.
En cuanto vuelva un poquito del viaje y un poquito de mi vida en este segundo cuatrimestre, del que no sabéis nada.
Apertas
Paso de poner los videos directamente en el blog porque es un coñazo. Tranquilos!!! a continuación el nombre de la sereie y el enlace:





LOS TROTAMÚSICOS –> http://www.youtube.com/watch?v=lcQEuX0Qq58&feature=related
MOFLI –> http://www.youtube.com/watch?v=QnJb5YnJLJs
WILLY FOG –> http://www.youtube.com/watch?v=syxGGxT7_2Y
Se que me estoy olvidando de muchos dibujos, por ejemplo los Fraggle pero creo que es obvio ponerlos aquí, si os acordáis de alguno más, recordádmelo que estoy haciendo un DVD con todas las intros de los dibus de nuestra infancia.
Apertas y grazas.
Ya me lo decía un buen amigo “Jon, tienes un serio problema llamado regresión infantil”.
GIJOE
RAMBO
ULISES 31
HE MAN
THUNDERCATS
CONAN
JAYCE Y LOS GUERREROS RODANTES
Prometo en la siguiente entrada poner más vídeos de dibus clásicos:
No se porqué pero el otro día me acordé de esta serie, bueno, más bien me acordé de un niño pelirrojo que viajaba al pasado con su perro amarillo. Tras una pequeña búsqueda encontré su nombre: LAS MIL Y UNA AMERICAS.
Las mil y una… Americas es una serie animada de televisión, producidas originalmente a partir de 1989 a 1991 en España por BRB Internacional para celebrar los 500 años del primer viaje de Cristóbal Colón a América.
La serie se centra en las aventuras de Chris, un muchacho de 10 años, y su perro amarillo Lon. Chris descubre accidentalmente un viejo libro en el ático que perteneció a su abuelo que trajo de sus viajes. El libro hace que Chris y su perro, con la imaginación, viajen a hechos históricos de los diversos grupos étnicos que vivieron en América antes de que fuera descubierta por Colón en 1492, aunque la serie acusa grandes inconsistencias históricas y datos absurdos.
Cada nueva aventura comenzaría con la pregunta más o menos retórica del hermano de Chris. Chris lo llevaría, excitado, al ático a la búsqueda de la respuesta en el libro de su abuelo. Entonces, leyendo el libro eran transportados a la cultura de la que estuviesen preguntándose y vivirían muchas aventuras en ella (cada capítulo con una cultura distinta).
Espero que os haya gustado este pequeño viaje a nuestra infancia.
Apertas
Que os puedo contar del carnaval que no sepáis ya??? Estaréis hasta los mismísimos de ver nuestras fotos en facebook. Simplemente quería hacer una pequeña entrada en el blog para recordarlo.
Tra-los exames marchei a casa uns días, esta é a razón pola que escribo na língoa da nosa comunidade. Tanto tempo en Madrid non é bo, e menos pra min, e por riba, si están os exames polo medio, non hai que contar máis.
Os exames foron bastante ben, salvo 2 notas que ainda non sairon, o resto son aprobados (esta universidade, por chamala dalgunha maneira é moi doada, comparada coa minha USC, tamén hai que estudar). Cheguei a Vigo o venres pola manhá e esa mesma noite saínde festa co meu irmán Andoni, Nachito e Alcides (houbo unha pequerrecha visita por parte de imprescindíbel Espi). Un noite moi graciosa que non rematou nada mal, de feito, tra´la esmorga non houbo reasaca. O sábado, durmindo a meirande parte do tempo.
O domingo, fun a Santiago coa minha familia pra coner con Iñaki e a súa moza. Estar en Santiago, caminhando polo Franco e demáis rúas… cantos recordos. Pode quer non vos vaia gustar o seguinte, mais houbo unha manifestación co lema “Galiza non se vende” e foi bastante bo pra minha mente atopar con esta xente, xa que tanta bandeira amarelo e vermelho en Madrid…
O luns, quedei pra tomar unhas cervexas co bo de Satur, moito tempo sen vernos.
O martes tinha que voltares a Madrid, e como eu son quen son, pois pasou a tonteria de sempre. En vez de colher o voo de volta a Madrid o 17 de febreiro, colhino pro 17 de marzo. Minha nai que foi quen me subíu ao aeroporto… ríase de min, n on hai verbas pra expresalo.
Así que tiven un día de máis en Vigo. Hoxe mércores, fun a Madroa con Andoni e o meu aitatxo a ve-lo cadelo, xa que está alí, nunha escola de cans. Moi positovo xogar con Papua Beltxa, pero máis positivas foron as vistas que hai dende o mirador do Zoo de toda a ría. A verdade, é que non recordabaas.
Agora estou en Madrid, desfacendo a maleta pra volvela facer manhá, que marcho coas Loiras (Dani e Chupi) de esmorga ao Carnaval de Colonia (próxima entrada no blog).
Apertas
Hacía tiempo que no jugaba una pachanga de fútbol, aquí va la prueba de que jugué el otro día.
Lo bueno que tiene jugar con un grupo de porretas es que eres el mejor. Bueno, sería el mejor si no hubiese jugado con nosotros Germán (Arado Bolsón para los amigos).
El problema del vídeo es que suena una canción, como decirlo… NOXENTA!!!
Apertas
http://www.elpais.com/articulo/sociedad/socialdemocrata/dirigira/Gobierno/crisis/Islandia/elpepusoc/20090129elpepusoc_4/Tes
http://www.elpais.com/articulo/internacional/isla/deriva/elpepusoc/20090128elpepiint_6/Tes
http://www.elpais.com/articulo/internacional/crisis/acaba/Ejecutivo/Islandia/elpepusoc/20090127elpepiint_5/Tes
http://www.elpais.com/todo-sobre/pais/Islandia/ISL/